کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

صفحه اصلی / هفتمین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

ﺑﺮرﺳﻲ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ اﻳﻤﻨﻲ ﺑﺮ ﻋﻤﻠﻜﺮد اﻳﻤﻨﻲ ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ آﮔﺎﻫﻲ اﻳﻤﻨﻲ و ﺟﻮ اﻳﻤﻨﻲ

نویسندگان :

امیر لشگری¹ بهنام جابری²

1- دانشگاه آزاد کرج 2- دانشگاه آزاد کرج

کلمات کلیدی :

مدیریت ایمنی،عملکرد ایمنی،آگاهی ایمنی،جو ایمنی سازمانی

چکیده :

ایمنی شغلی یکی از پیشنیازهای اصلی پایداری سازمانی، حفظ سرمایه انسانی و کاهش هزینههای ناشی از حوادث و آسیبهای کاری است. با وجود استقرار نظامها و دستورالعملهای ایمنی در بسیاری از سازمانها، همچنان مشاهده میشود که رفتارهای ناایمن، ضعف در گزارش خطرات و مشارکت محدود کارکنان در برنامههای ایمنی، مانع دستیابی به عملکرد ایمنی مطلوب میشود. هدف پژوهش حاضر، مدلسازی تأثیر مدیریت ایمنی بر عملکرد ایمنی با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر آگاهی ایمنی و جو ایمنی سازمانی است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی ـ تحلیلی است و با روش کتابخانهای و اسنادی انجام شده است. برای گردآوری اطلاعات، منابع علمی مرتبط با مدیریت ایمنی، عملکرد ایمنی، آگاهی ایمنی و جو ایمنی سازمانی بررسی و تحلیل شد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که مدیریت ایمنی، شامل تعهد مدیریت ارشد، آموزش ایمنی، ارتباطات ایمنی، مشارکت کارکنان، تدوین رویهها، ارزیابی خطر و نظام پاداش و بازخورد، میتواند زمینه ارتقای عملکرد ایمنی را فراهم کند. عملکرد ایمنی نیز تنها به کاهش حوادث محدود نیست، بلکه دو بعد اصلی رعایت ایمنی و مشارکت ایمنی را در بر میگیرد. رعایت ایمنی به انجام الزامات رسمی مانند استفاده از تجهیزات حفاظت فردی و پیروی از دستورالعملها اشاره دارد، در حالی که مشارکت ایمنی رفتارهای داوطلبانهای مانند گزارش خطرات، کمک به همکاران و ارائه پیشنهادهای اصلاحی را شامل میشود. نتایج تحلیل ادبیات بیانگر آن است که اثر مدیریت ایمنی بر عملکرد ایمنی در همه شرایط یکسان نیست و به عوامل فردی و سازمانی وابسته است. آگاهی ایمنی به عنوان یک عامل فردی، توانایی کارکنان را در شناخت خطرات، درک پیامدهای رفتار ناایمن و اجرای دستورالعملهای ایمنی افزایش میدهد و در نتیجه رابطه میان مدیریت ایمنی و عملکرد ایمنی را تقویت میکند. از سوی دیگر، جو ایمنی سازمانی به عنوان ادراک مشترک کارکنان از اهمیت واقعی ایمنی در سازمان، تعیین میکند که سیاستها و برنامههای ایمنی تا چه اندازه به رفتارهای واقعی و پایدار تبدیل شوند. در سازمانهایی که جو ایمنی قوی وجود دارد، کارکنان ایمنی را یک ارزش سازمانی تلقی کرده و رفتارهای ایمن را با جدیت بیشتری دنبال میکنند. بنابراین، نتیجه اصلی پژوهش آن است که مدیریت ایمنی زمانی بیشترین اثر را بر عملکرد ایمنی دارد که همزمان با افزایش آگاهی ایمنی کارکنان و تقویت جو ایمنی سازمانی همراه باشد. بر این اساس، بهبود عملکرد ایمنی نیازمند رویکردی سیستمی، چندسطحی و مستمر است که تصمیمهای مدیریتی، آموزشهای عملی و فرهنگ سازمانی را به طور هماهنگ به یکدیگر پیوند دهد