کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

صفحه اصلی / ششمین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

بررسی آلودگی هوا قبل از کرونا و بعد از آن وتأثیر محدودیت‌های COVID-19 بر آلودگی هوا درکلانشهر اهواز

نویسندگان :

ندا کایدی¹ مرتضی خفایی² نعمت اله جعفرزاده حقیقی فرد³

1- sAhvaz Jundihapur University of Medical science 2- Ahvaz Jundihapur Uni. of Med. Sci 3- دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور

کلمات کلیدی :

آلودگی هوا،مدل‌سازی ARMA،همه‌گیری کووید-19،بهداشت محیط،بهداشت عمومی

چکیده :

در واکنش به همه گیری کووید-۱۹، دولت ایران به سرعت اقدامات قاطع و فوری را برای کنترل شیوع این عفونت به اجرا گذاشت. این مطالعه با هدف نشان دادن تأثیر معیارهای محدودیت بر آلودگی هوا، همچنین برجسته کردن تنوع بالقوه در نتایجی است که می‌تواند از رویکردهای روش‌شناختی مختلف ناشی شود. یک ارزیابی جامع با رویکرد دوگانه برای ارزیابی تأثیر اقدامات قرنطینه بر آلاینده‌های معیار در هوا انجام شد. اولاً، یک رویکرد رایج بررسی کیفیت هوا در طول دوره همه‌گیری با شرایط پایه از سال 1391 تا 1397 مقایسه کرد. ثانیاً، مقادیر آلودگی هوا در دوره‌های مختلف با محدودیت‌های متفاوت در سال 1398 با مقادیر مورد انتظار مقایسه شد. این تجزیه و تحلیل جامع امکان مقایسه و کمی سازی دقیق تأثیر اقدامات مختلف قرنطینه در اهواز را فراهم می کند. این مطالعه تغییرات قابل‌توجهی را در غلظت آلاینده‌های هوای اهواز طی سال 1398 نشان داد که در بین آلاینده‌های مختلف تغییرات مشاهده شد. کاهش قابل توجهی در سطوح O3 مشاهده شد، به ویژه در ماه آبان (54.44٪ -نسبت به پایه) و آذر (63.58٪ -نسبت به مقادیر مورد انتظار). کاهش در سطوح CO فقط در چند ماه مشاهده شد، در حالی که کاهش قابل توجهی در PM10 و PM2.5 در طول دوره های مختلف مشاهده شد. هنگام مقایسه مقادیر پایه و پیش بینی شده، ناسازگاری در بزرگی و جهت تغییرات میزان آلاینده ها پیدا شد. شاخص کلی ارتباط معکوس با تغییرات مورد انتظار برای آلاینده های O3، NO2 و CO نشان داد، که این بعلت تأثیرات قابل‌توجه کنترل‌های بین‌المللی سفر و محدودیت‌های حرکت داخلی بود. این مطالعه با استفاده از یک ارزیابی جامع با رویکرد دوگانه، بینش‌های ارزشمندی را در مورد تأثیر اقدامات قرنطینه COVID-19 بر آلودگی هوا در اهواز، ایران ارائه می‌کند. یافته‌ها اثربخشی این اقدامات را در کاهش آلاینده‌های معیار هوا برجسته می‌کنند و بر اهمیت اجرای استراتژی‌های مناسب برای مدیریت کیفیت هوا در شرایط اضطراری بهداشت عمومی مشابه تأکید می‌کنند.