کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

صفحه اصلی / پنجمین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت محیط زیست

تأثیر پامیس و بافت بر تخلخل و ظرفیت نگهداشت آب خاک در شرایط تنش و عدم تنش رطوبتی

نویسندگان :

منیره مقبلی¹ مجید دانش² مهدی قاجار سپانلو³ سید مصطفی عمادی⁴

1- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری 2- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری 3- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری 4- دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

کلمات کلیدی :

بافت خاک،پامیس،تخلخل،مدیریت خاک،WHC

چکیده :

امروزه استفاده از اصلاح کننده های خاک با هدف بهبود کیفیت و عملکرد خاک، رو به افزایش است که از مهمترین آنها پامیس میباشد. به منظور بررسی اثر پامیس در شرایط تنش و عدم تنش رطوبتی بر تخلخل، نسبت پوکی و WHC خاک، طرحی در قالب اسپیلت_اسپیلت پلات در قالب بلوک کامل تصادفی با 12 تیمار و 4 تکرار در 48 گلدان در گلخانه تحقیقاتی گروه علوم و مهندسی خاک دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری انجام شد. در این آزمایش سطوح مختلف آبیاری در دو سطح (آبیاری براساس تخلیه 25% آب قابل استفاده و آبیاری بر اساس تخلیه 50% آب قابل استفاده) به عنوان عامل اصلی و عامل فرعی شامل دو نوع بافت خاک (سبک و سنگین)، عامل فرعی فرعی مقادیر پامیس در سه سطح (0، 4 و 8 گرم در کیلوگرم) در نظر گرفته شد. به منظور تعیین رطوبت خاک داخل گلدان ها، از روش وزنی استفاده شد. نتایج نشان داد که اعمال تنش رطوبتی سبب کاهش مقدار تخلخل، نسبت پوکی و ظرفیت نگهداشت خاک شد. همچنین کاربرد مقادیر مختلف پامیس در خاک سبب افزایش تخلخل، نسبت پوکی و ظرفیت نگهداشت آب خاک شد. اثر متقابل سطوح مختلف آبیاری و نوع بافت خاک نشان داد آبیاری براساس تخلیه 50 درصد آب قابل استفاده در مقایسه با آبیاری براساس تخلیه 25 درصد آب قابل استفاده در هر دو نوع بافت خاک بر خصوصیات تخلخل، نسبت پوکی و ظرفیت نگهداشت آب در خاک، دارای اثرات معنی داری بوده است. بنابراین برای مدیریت صحیح و استفادۀ بهینه از منابع خاک توصیه می شود به اصلاح کننده های خاک بویژه پامیس توجه ویژه گردد.